Archive

Archive for the ‘ინტერვიუ’ Category

ახალი სეზონი, ახალი ტენდენციები

October 20, 2010 Leave a comment

ახალ სეზონზე ახალი თავსატეხი, თავისმოწონების ერთგვარი ჟესტი, თუ ქალური გამოწვევა, – რა ჩავიცვა, რა არის მოდაში? ტენდენციები სწრაფად იცვლება, ტერმინი ”მოდა” კი ჩვენს ქვეცნობიერში ყოველთვის მომხიბვლელობასა და თანამედროვე სტილთან ასოცირდება. როგორია 2010-2011 წლის შემოდგომა-ზამთრის კოლექცია საქართველოში, ამის გასარკვევად ატელიე 10ა-ს მივმართეთ. დიზაინერებმა თეონა თავართქილაძემ და იკა ბობოხიძემ ახალი სეზონი  გასულ მოდის კვირეულზე წარადგინეს და ახლა უკვე ახალი fashion week-თვის ემზადებიან.

თეონა: fashion week-თვის მზადება უკვე დავიწყეთ, შევარჩიეთ ფერები, ქსოვილები და ფაქტურები, თუმცა ჯერ შეკერილი ნიმუშები არ გვაქვს. ამჟამად კონცეფციაზე ვმუშაობთ, საერთოდ მეტ დროს ფიქრს ვანდომებთ, საქმე კი ერთი ამოსუნთქვით კეთდება ხოლმე. ერთადერთი, რაც დაზუსტებით შემიძლია გითხრათ, არის ის, რომ კოლექცია იქნება ძალიან ჭრელი, თუმცა სიჭრელე თვალში საცემი არ არის, მკვეთრი ფერი, რომელიც მთელ ჩვენს ჩვენებას ხაზად გაჰყვება, იქნება ერთი.

გასულ ჩვენებაზე თქვენი მოდელები ავანგარდული ვარცხნილობით გამოირჩეოდნენ, (მაღლა აწეული და აჩეჩილი თმა) ახლა როგორ სტილს მიანიჭებთ უპირატესობას?

იკა: ამ შეკითხვას სულ ბოლო ეტაპზე ვუსვამთ ხოლმე საკუთარ თავს.. თმის ვარცხნილობა, მაკიაჟი აქსესუარები, – ეს ის დეტალებია, რითაც სეზონის ხაზს ვკრავთ ხოლმე. ყოველთვის სპონტანურად ვმუშაობთ, არასდროს ვიცით წინასწარ, თუ რა და როგორ გამოვა, ამიტომაც არის, რომ როგორც წესი კოლექციას სახელს არ ვარქმევთ. თბილისში ჩვენებას განსაკუთრებულად უდგებიან, თბილისელებს მხოლოდ დეფილეს ყურება არ აკმაყოფილებთ, აქ სანახაობითობასაც ელოდებიან. აქედან გამომდინარე, ვცდილობთ, ის სათქმელი, რომელსაც ტანსაცმლით გადმოვცემთ, შოუს ელემენტებითაც გავაფორმოთ.

ვინ წარადგენს თქვენს სამოსს?

თეონა: აუცილებლად მოვაწყობთ “ქასთინგს”, სადაც შევარჩევთ გოგონებს. ისინი შეიძლება იყვნენ როგორც ცნობილი, ასევე დამწყები მოდელები. შერჩევა იმის მიხედვით მოხდება, თუ რომელ კოსტიუმს როგორი ქალი მოუხდება.იკა: წინა ჩვენებაზე შევეცადეთ და მგონი, პირველად გამოგვივიდა, რომ დეფილე შედგა და მერე არავინ საუბრობდა გოგონებზე. ანუ, მოდელები, უხეშად რომ ვთქვათ, ტანსაცმლის საკიდის ფუნქციას იმდენად კარგად ასრულებდნენ, რომ საზოგადოების მთელი ყურადღება კოსტიუმებზე გადავიდა.

ქართული მოდის კვირეულის ირგვლივ გაჩენილი დადებითი ემოციები დღემდე მოგვყვება. მაინტერესებს, თქვენთვის რა შედეგი გამოიღო fashion week-მა?

თეონა: პირველ რიგში ვიტყოდი, რომ საზრუნავი მოგვაკლდა. როცა ჩვენით ვაკეთებდით ჩვენებას, გარდა ტანსაცმლისა, გვიწევდა ფიქრი, თუ სად ჩაგვეტარებინა, როგორ მოგვეწყო, ვზრუნავდით აპარატურაზე, განათებაზე. ამ შემთხვევაში კი მხოლოდ საკუთარი ნამუშევრების წარდგენაზე ვიყავით კონცენტრირებულნი. გარდა ამისა, თბილისი მსოფლიო მოდის რიტმს აყვა, თუდაც ის, რომ სექტემბერში მზად გვაქვს მთელი ზამთრის კოლექცია, ნოემბერში კი უკვე ზაფხულისას წარვადგენთ., ადრე არასდროს ხდებოდა.

საინტერესოა, მსოფლიო მოდის კონტექსტში როგორ გამოიყურება ქართული მოდა?

იკა: უნდა აღინოშნოს, რომ ქართულ მოდას ძალიან კრეატიულს უწოდებენ. იმის ილუზია, რომ ევროპელი აქედან ტანსაცმელს წაიღებს, არავის აქვს, თუმცა მათი შეფასება და კომენტარები აცულებლად მოახდენს გავლენას საქართველოში ამ სფეროს განვითარებაზე. ზოგადად, განვითარებადი ქვეყანა ვართ, ქართული მოდა კი ახლა იხვეწება. ჩვენთან ერთი სეზონით ადრე არავინ ყიდულობს ტანსაცმელს, ამიტომ კომერციულად არამომგებიანია, შემოდგომაზე ზაფხულის კოლექცია აჩვენო, გაზაფხულზე კი ზამთრის.. თუმცა მზად ვართ, გავყვეთ მსოფლიო მოდი პრინციპებს, რათა ჩავჯდეთ მათ სტანდარტებში. პროცესი დაწყებულია, რაც შემდგომში გაყიდვების სტიმულირებაზეც თავისთავად აისახება.

რაც შეეხება შემოდგომა-ზამთრის კოლექციას, რას სთავაზობთ ქართველ მომხმარებელს?

თეონა: მიუხედავად იმისა, რომ შემოდგომა-ზამთრის სეზონზეა საუბარი, უპირატესობას ღია ფერებს ვანიჭებთ, მინიმალური სიჭრელით გამოყენებული გვაქვს ცისფრისა და მწვანის გრადაცია, წარმოდგენილი გვაქვს კომბინირებული სამოსი. სიგრძე მუხლს ზემოთ არის, წელი თავის ადგილას. აქცენტს ტყავისა და ზამშისგან შეკერილ აქსესუარებზე ვაკეთებთ. ვერცხლის მეტალი გამოყენებულია ქამრებსა და ჩანთებზე, რომელზეც ჩვენი სახელოსნოს სახელი ამოვტვიფრეთ. რაც შეეხება ფეხსაცმელს, გთავაზობთ მაღალქუსლიან შუზებს თასმებზე. ამ სეზონზე შემოგვაქვს ე.წ. “მეგობარი კაცის ტანსაცმელი”, მოიაზრება ქალის პალტოები, რომელიც ერთი შეხედვით მამაკაცისას ჰგავს. მეორენაირად ამას  ოთხკუთხედ სამოსს ვუწოდებთ, თუმცა ეს არ ნიშნავს, რომ კოლექციას აკლია სინაზე, ან ქალურობა.

როგორ ფიქრობთ, როგორ უნდა ეცვას ქართველ მანდილოსანს, გარშემომყოფების ყურადღება რომ მიიპყროს?

იკა: ინდივიდუალურად…… სირთულე და არაბუნებრიობა არ უნდა ეტყობოდეს, ტანისამოსი ტანთან ახლოს უნდა იყოს. ტენდენცია იმდენია სეზონზე, რომ ქალმა შეუძლებელია მასში თავისი ვერ იპოვოს. ვფიქრობ, რომ თითოეულმა ჩვენგანმა საკუთარ სტილს ძალიან არასდროს უნდა გადავუხვიოთ და იმაზე ფიქრს, რა ჩავიცვათ დიდი დრო არ უნდა დავუთმოთ, ეს თავისთავად უნდა ხდებოდეს.

საინტერესოა თქვენი აზრი, რამდენად გემოვნებიანი ხალხი ვართ ქართველები?

თეონა: გემოვნებიანები ვართ, ეს ქართველ ერს შთამომავლობით მოგვსდევს. იკა: მე ვფიქრობ, რომ თბილისში კრეატიულად აცვიათ, ამ შემთხვევაში ვსაუბრობ მასაზე და კონკრეტულად რომელიმე სოციალურ ფენაზე. იყო დრო, როცა უმრავლესობა შავბნელ ტანისამოსს ანიჭებდა უპირატესობას, დღეს ასე აღარ ხდება, ქუჩაშიც, ყოველდღიურ სამოსშიც კი თითქმის ყველა ფერადი და განსხვავებულია. თუმცა ხშირად ქართველებს გადამეტების მომენტიც გვაქვს ხოლმე, – ძალიან გრძელი აბრეშუმის კაბა და ა.შ.

ამბობენ,  ორი ქალი ერთ სამზარეულოში არ უნდა ტრიალებდესო,  ორი ქალი ერთ ატელიეში…?

თეონა: ბავშვობის მეგობრები ვართ. ალბათ იმის გამო რომ ერთად გავიზარდეთ, გემოვნებაც და შინაგანი კულტურაც ერთნაირი ჩამოგვიყალიბდა.  ამიტომ არის, რომ ერთად მუშაობა სიამოვნებას გვანიჭებს. რა თქმა უნდა, ხანდახან ვკამათობთ კიდეც, მაგრამ ეს სისწორის მიღწევაში გვეხმარება. შეიძლება ითქვას, რომ ჩვენ გვჭირდება ერთმანეთი, სახელოსნოს კი ორივე ვჭირდებით.

თინათინ სამყურაშვილი

უცნობი დუტა

October 19, 2010 Leave a comment

დუტა სხირტლაძეზე ვილაპარაკოთ…

ერთხელ მიყვებოდი – შენი წინაპრები ძალიან საინტერესო ადამიანები იყვნენ, სასულიერო პირები. მიამბე მათზე.

-ბებიის მხრიდან თითქმის ყველა ან მღვდელი იყო ან – დიაკვანი. მამამისი კი ომშიც იბრძოდა, თავი ისე გამოიჩინა გეორგიევსკის ორი ორდენი და წმიდა გიორგის ჯვარი მიიღო. ხმალს, რომელიც მას დარჩა, 14 ნაჭდევი აქვს, რაც იმას ნიშნავს რომ ომში ამ ხმლით თოთხმეტი ადამიანი განგმირა. ის ახლა ჩემს დეიდაშვილთან ინახება.

როგორ ფიქრობ, რა გამოგყვა მათგან გენეტიკურად?

-ხმალი ვიცი კარგად (იცინის). მის ტრიალს ქართულად ხმლის მღერება ჰქვია, კიდევ ის გამომყვა მათგან, რომ მომთმენი ვარ და გამძლე.

ვინ იქნებოდი, სხვა, სრულიად განსხვავებული კულტურის მქონე ქვეყანაში რომ გეცხოვრა?

-ისევ ის ვიქნებოდი რაც ახლა ვარ – მსახიობი და ტელეწამყვანი. _

გაინტერესებს მოგზაურობა, უცხო ქვეყნები?

-ძალიან. განსაკუთრებით – ინდოეთი, ტიბეტი… საინტერესოდ მეჩვენება მათი ფილოსოფია და გამძლეობის უნარი. ამაზე მეტს არ ვილაპარაკებ, თორემ დამთრგუნავს.

სხვა თემაზე გადავიდეთ – როგორი ხარ შინ – როცა დაღლილი ბრუნდები სახლში, შეგიძლია მთელი საღამო ჩუმად იყო?

-ძირითადად, ასეა. გარეთ ცოტა სხვაგვარადაა, ჩემი პროფესია, საზოგადოება, მოითხოვს კომუნიკაციას, თუმცა ეს მიყვარს. _ შენი ოჯახი მიჩვეულია ასეთ სიტუაციებს?მიჩვეულია. საერთოდ, მიყვარს ჩუმად ყოფნა, მით უმეტეს, თუ დაღლილი ვარ.

წიგნებს კითხულობ ხოლმე ამ დროს?

-შენ წარმოიდგინე, კი. განსაკუთრებით ეს წიგნი მიყვარს “ოცეოლა –სემინოლების ბელადი” (და მსახიობი გოიკო მიტიჩი). ძირითადად, პიესებს ვკითხულობ.

ამ დროს თუ წარმოიდგენ, როგორ ითამაშებდი ამა თუ იმ როლს?

-რა თქმა უნდა. სხვანაირად შეუძლებელია.

მიამბე შენს მეუღლეზე – როგორც შენ გინდა ისე. ოღონდ მიამბე.

-არ გვინდა ამაზე საუბარი, მხოლოდ ჩემზე ვილაპარაკოთ, ეს ჩემია, პირადია.

მაშინ, მითხარი როგორი მამა ხარ , მკაცრი თუ ლოიალური? რა საკითხებში ხარ პრინციპული?

-გადასარევი მამა ვარ, თუმცა საკმაოდ მკაცრი იმაში, რაშიც შეცდომებს დავინახავ, უყურადღებობას ვებრძვი. ყურადღებიანი და დაკვირვებული უნდა იყო იმის მიმართ სად ხარ, რა გარემოში, რა ხდება შენს გარშემო. რუუსლად კარგად ჟღერს – “ვსიო სხვაჩინა”. ეს საჭიროა ცხოვრებაში. ამისთვის სპეციალური მარტივი სავარჯიშოებიც არსებობს.

რას გეძახიან შვილები – დუტას თუ მამას?

-მამას

რას გიყვებიან, როგორია მათთვის პოპულარული მამის შვილობა, დაუმალავთ ოდესმე რომ დუტას შვილები არიან?

-არ ვიცი, არ გვილაპარაკია ამ თემაზე, თუმცა ამაყობენ ჩემით. ის მომენტი ჯერ არ დამდგარა, რომ დამალონ ვისი შვილები არიან.

შენი გოგონა აპირებს მსახიობი გახდეს. წინააღმდეგი ხომ არ ხარ?

-არა, არ მაქვს პრობლემა. კომუნისტების დრო ხომ არ არის – შვილო, მაინცდამაინც საინჟინროზე ჩააბარეო, ვუთხრა. მსახიობობა რთულია, მაგრამ ამიტომ არის კარგი, აბა იოლი გზა ხომ არ უნდა აირჩიონ ცხოვრებაში?

გაიხსენე ყველაზე უცნაური შემთხვევა, რომელმაც გაგაოცა იმით, რომ ვიღაცებმა ვერ გიცნეს

-ვერ მცნობენ უცხოეთიდან ჩამოსულები, ტელევიზორს ვინც არ უყურებს. სხვები – კი, ჯერ არ მომხდარა ვინმეს არ ვეცნე. ამას მიჩვეული ვარ. მეუბნებიან – გამარჯობას ინსტინქტურად გეუბნებითო. მეც ვესალმები, თუმცა ადამიანი რამდენჯერმე თუ არ ვნახე – გასაკვირი არ უნდა იყოს, სახეზე ვერ ვიმახსოვრებ.

რაში დაგხმარებია პოპულარობა ყველაზე მეტად?

-საქართველოში პოპულარობა ყველაფერში გეხმარება. ვერ ვიხსენებ განსაკუთრებულ შემთხვევას. საინტერესო ამბები ყოველი ეფხის ნაბიჯზე ხდება, ეს თემა სულ მუშაობს.

ხშირად ყოფილა, რომ არ გქონია სცენაზე თუ ეკრანზე გამოსვლის სურვილი, გარეგნულად მაინც მიგიღია საჭირო განწყობა და ისე გამოსულხარ?

-უმეტესწილად ესეა, ეს პროფესიის ნაწილია და ახალს არაფერს ვამბობ. მსახიობისთვის ეს ჩვეულებრივი მოვლენაა. როგორც სხვები დადიან თავიანთ სამსახურებში – იქნებ ვიღაცას არ აქვს განწყობა მეტალურგიულ ქარხანაში წავიდეს და ფოლადი გამოადნოს, მაგრამ მიდის და აკეთებს. მსახიობობა მარტო ხელოვნება კი არა, ხელობაა.

რა საზღვარი გადის მათ შორის?

-პრემიერამდე _ შემოქმედებითი პროცესია, მერე – ხელობა. ყველაზე მეტად სამი ეტაპი მიყვარს – მუშაობის პროცესი, შედეგი და შეფასება – მაყურებლის ტაში.

ეკრანს მიღმა უფრო ადვილია ყოფნა თუ სცენაზე?

-ამაზე მოკლედ ვერ ვილაპარაკებ. თეატრში მეოთხე არსებობს – უხილავი კედელია აღმართული მაყურებელსა და მსახიობებს შორის, ტელევიზიაში კი, ყველა კამერა მაყურებელია, რადიკალურად განსხვავდება, სხვა ტექნოლოგიაა, ვერც ერთს ვერ გამოვარჩევ, ორივე მიყვარს. დურგლობა უფრო საინტერესოა თუ ფერწერა?! ორივე მიყვარს და რა ვქნა._ ალბათ არის რაღაცები, რაზეც გული გწყდება.

ზოგადად, ცხოვრებაში. რა არის ეს?

-ასეთი არაფერი მახსენდება, უფრო გლობალური პრობლემები მაწუხებს, ის, რომ დედამიწა სხვადასხვა კატასტროფის წინაშე დგას, ხალხი მშიერია, სადღაც ომია… ჩემი პრობლემები ჩემი საქმეა და ვცდილობ მოვაგვარო ან საერთოდ არ შევქმნა. ყველაფერი მოგვარებადია, მთავარია მონდომება. ცხოვრების უკმაყოფილო ნამდვილად არ ვარ.

ძალიან საინტერესო იყო შენი თამაში ”დაამარცხე ვარსკვლავში”. როგორც ჩანს, დარწმუნებული იყავი გამარჯვებაში. როგორი იყო შენი შეგრძნებები, ნერვიულობდი?

-დარწმუნებული ვიყავი აბსოლუტურად. ვიცოდი, ეს თამაში ჩემთვის რთული არ იქნებოდა. შოუ გავაკეთეთ, სანახაობრივად მგონი კარგი გამოვიდა. არც ვნერვიულობდი, მხოლდო აზარტში შევედი.

მანქანა სადაა?

მანქანა დადის (იღიმება)

და ბოლოს, რიტორიკული შეკითხვაა და მაინც – რა არის საჭირო ბედნიერებისთვის?

-არ ვიცი. არა, როგორ არ ვიცი _ მოთმინება, მიზანდასახულობა, სწრაფვა, და კიდევ რაღაც _ ძნელია ამის მოკლედ ახსნა _ დაკვირვება და შრომისმოყვარეობა.

თამარ თუთისანი

ჯაზი თავისუფლებაა

September 15, 2010 Leave a comment

გიორგი მიქაძეს დღეს ყველა იცნობს… ახალგაზრდა მუსიკოსი მეორე ქართველია, რომელიც ბერკლის მუსიკალურ კოლეჯში ისწავლის. სასურველი სასწავლებელი ახდენილ ოცნებად ნახევარ საათიანმა გამოცდამ აქცია. 15 წუთი საკუთარი თავის წარსადგენად, 15-იც გასაუბრებისთვის, – ნოდარ გაბუნიას ”იმპროვიზაცია და ტოკატას” გიორგისეულმა შესრულებამ გამომცდელებზე დიდი შთაბეჭდილება მოახდინა…

გიორგი: ერთხელ მითხრეს, ბერკლი არის ის კოლეჯი, სადაც ყველაზე მაგრები სწავლობენო, ამიტომ იქ შეღწევა ძალიან რთულად მეჩვენებოდა. გამოცდაზე არ მინერვიულია. ვიცოდი ერთი, – მე, როგორც ქართველს კარგად უნდა წარმედგინა თავი და ქვეყანა. შევედი და ვთქვი, მე ნოდარ გაბუნიას კომპოზიციას შევასრულებ-მეთქი, ვისაუბრე მასზე. როცა დაკვრა დავამთავრე,  დარბაზი გაჩუმდა. ძალიან კარგი ქულები გიწერიაო, მითხრეს.. ორ კვირაში  პასუხი მოვიდა. ბერკლში 4წლიანი სასწავლო პროგრამა 100%-იან დაფინანსებით მივიღე.

შენი პირველი ნაბიჯები მუსიკაში….

წლინახევრის ვიყავი, როცა ჩემები მიხვდნენ, რომ მუსიკისადმი მქონდა ლტოლვა, ამიტომ როგორც კი ცოტა  წამოვიზარდე მუსიკალურ ათწლედში შემიყვანეს. დედაჩემი მომღერალია.  ღმერთი გაძლევს კარგ ქვას და შენზეა დამოკიდებული ალმასად აქცევ თუ არა. მე ვგრძნობ, რომ ძალიან დიდი ქვა მადევს ზურგზე, მისი ტარება არც ისე ადვილია.  საერთოდ ყველაფერი დიდ შრომასთან არის დაკავშირებული. ნიჭი და სიზარმაცე ერთად უნიჭობას ქმნის… მე ვთვლი, ნიჭიერია ის ადამიანი, რომელსაც საკუთარი ნიჭის რეალიზების უნარი აქვს.

ათწლედის შემდეგ იყო კონსერვატორია, სადაც ჯაზ ტრიო შექმენი…

კონსერვატორიაში ჩაბარების პერიოდში უკვე შემოქმედებით წვას განვიცდიდი, სიახლე მჭირდებოდა და მაწუხებდა, რომ ჯაზის ფაკულტეტი აქ არ არსებობდა. მე კი ამ მიმართულებით განვითარება მჭირდებოდა. განსხვავებულის კეთების სურვილმა  ჯაზ ტრიოს შექმნისკენ მიბიძგა.

როდის და რატომ დაინტერესდი ჯაზით?

კლასიკის გარდა კომპოზიციაზე ნუნუ დუღაშვილთან დავდიოდი. პირველად სწორედ მან მომასმენინა ოსკარ პიტერსონის კასეტა. სადღაც მეშვიდე-მერვე კლასში ვიქნებოდი… ამ პერიოდისთვის უკვე ყველაფერს ვუკრავდი, ვუსმენდი და შემდეგ ჩემეულ ინტერპრეტაციას ვუკეთებდი, იმპროვიზაციის უნარი მქონდა… სულ რაღაცის შეცვლას ვცდილობდი, თითქოს ვგრძნობდი, რომ მეტი შემეძლო. პიტერსონს რომ მოვუსმინე, მივხვდი, – ეს გამოწვევა იყო სწრაფი თითებითა და სწრაფი პეიზაჟებით. გამიჩნდა სურვილი, გამემეორებინა ის, რასაც ჯერ მხოლოდ ვუსმენდი, ვერ ვიტყვი რომ ადვილი იყო, ჯაზი სისწრაფეა, რომელსაც ყურის მიჩვევა სჭირდება…ის ნელ-ნელა შემოვიდა ჩემში და ბოლოს ჩემი მუსიკა გახდა. შეიძლება ითქვას, რომ ჯაზში თვითნასწავლი ვარ.

რა არის შენთვის ჯაზი?

ერთხელ  ლუი ამსტრონგს ჰკითხეს, თუ რა არის ჯაზი და ვერ ახსნა… ვერავინ გეტყვით, იმიტომ რომ არავინ იცის…  ერთადერთი ამის თქმა შემიძლია, – ისეთი მგრძნობელობა აქვს, რომ კარ ხასიათზე გაყენებს, უსმენ და გულს უხარია. ჯაზი თავისუფლების გამოხატულებაა, ჩემი აზრებისა და ემოციების ბგერებით გამოხატვის საშუალება. ეს კლასიკურ მუსიკას ნაკლებად ახასიათებს. კომპოზიციის შესრულებისას ჩარჩოებში ხარ მოქცეული, გიწერია ნოტები… მართალია შეგიძლია, ესა თუ ის ნაწარმოები შენეული ინტერპრეტაციით შეასრულო, მაგრამ იდეა არ იცვლება.. ცოტა გრჩება გასაკეთებელი…

როცა კონცერტზე გამოდიხარ, ვისთვის უკრავ?

კარგ შეკითხვას მისვამ და იცი რატომ, – მე ამაზე სხვადასხვაგვარი პასუხის გაცემა შემიძლია. ადამიანი ყოველთვის ერთ ხასიათზე ვერ იქნება, შესაბამისად ერთნაირად დაკვრაც შეუძლებელია… მუსიკოსს სცენაზე მედიატორის როლი აკისრია… მე  შუაში ვარ, ერთ მხარეს  მუსიკაა, მეორე მხარეს – აუდიტორია. შენ ერთი ანთებ ცეცხლს და ამ ცეცხლით მთელი პუბლიკისთვის სიამოვნების მინიჭებას ცდილობ… როცა ჭეშმარიტად გრძობ და ამის გადმოცემა გსურს, არ არსებობს, ეს მსმენელმა ვერ იგრძნოს. მე ვუკრავ ხალხისთვის, მუსიკისთვის და პირველ რიგში ჩემი თავისთვის, რადგან ეს ის კაიფია, რომელსაც ვერცერთი ნარკოტიკი ვერ მოგცემს.

გარდა შემოქმედებითი ნიჭისა, რა თვისება უნდა ჰქონდეს მუსიკოსს?

რასაც მუსიკოსში ვაფასებ, ეს თავმდაბლობაა… ნამდვილი შემოქმედი არ ჰგავს სიმინდს, რომელიც მაღალია, მაგრამ ტარო არ აქვს. ჰერბინ ჰენკოკი წერს, სცენაზე მე პირველ რიგში ვარ ადამიანი და მერე მუსიკოსი… თუ კარგი ადამიანი არ ხარ, მსმენელს ვერ მონუსხავ. ჯაზ ფესტივალზე მაიკლ სტერნი გავიცანი, ეს გენიოსი იმდენად ჩვეულებრივი ადამიანი იყო, რომ გავოცდი… საერთოდ ჯაზფესტივალზე დაკვრაჩემთვის ძალიან მნიშვნელოვანი იყო. გავიცანი მსოფლიო დონის მუსიკოსები, მათთან ერთად დავუკარი, ვისაც მთელიცხოვრება ვუსმენდი…საერთოდ რომ შევხვდი და ვესაუბრე, ესეც დიდი გაკვეთილი იყო ჩემთვის.

მუსიკა გაპიროვნებულია შენთვის?

ადამიანებს როცა ვხედავ და ვესაუბრები, მე ვგრძნობ მათ. ჩემები მეუბნებიან აუტანელი და გიჟი ხარო, – დავუჯერო? 🙂 ერთი ვიცი, ხელოვანს გვერდით ისეთი მეორე ნახევარი სჭირდება, ვინც გაუგებს, მის სიგიჟეებს გაიზიარებს, იდეების განხორციელებაში დაეხმარება.

გია ყანჩელის აღმოჩენა ხარ… როგორ მოხვდი რუსთაველის თეატრში?

სავაჭრო ცენტ ჯი-თი-სი-ში მე და ჩემს ჯაზ ტრიოს კონცერტი გვქონდა. გია ყანჩელს ჩვენი აფიშა უნახავს და მოვიდა.კონცერტის დასრულების შემდეგ მოვიდა და მითხრა, რომ რობიკო სტურუასთან ერთად ახალ სპეკტაკლზე მუშაობდა.”ბიდერმანი და ცეცლხის წამკიდებელი” იმით იქნებოდა განსაკუთრებული, რომ სცენაზე ჯაზ ტრიო დაუკრავდა. მოვხვდი თეატრში, სადაც ფაქტობრივად, ”მასწავლებლის” ამპლუაში აღმოვჩნდი. გიას დაწერილ მუსიკას ვმეცადინეოდი და მერე მსახიობებს ვასწავლიდი, შემდეგ მოდიოდა თავად და ჩვენს ნამუშევრებს ვაბარებდით. სამწუხაროდ, ამ პერიოდს  ჩემი ამერიკაში მიწვევა დაემთხვა.  ტეხასში კლასიკური მუსიკის საზაფხულო ინსტიტუტში მსოფლიოდან 4 კაცში მოვხვდი,ეს იყო შანსი, რომელსაც ხელიდან ვერ გავუშვებდი…  მართალია, სპეკტაკლის პრემიერაზე ცოცხალი შესრულება არ გამოვიდა, მაგრამ ჩემი მეგობრობა რუსთაველის თეატრთან ამით არ დასრულებულა… დაბრუნებულმა რობერტ სტურუას მოსწავლისგან ლევან ხვიჩიასგან მივიღე შემოთავაზება, სპეკტაკლისთვის ”აფსენტი” მუსიკა უნდა დამეწერა… სიამოვნებით დავთანხმდი შემოთავაზებას.

რობიკო სტურუა შენზე წერს: ”თეატრს ძალიან შეუყვარდა ეს ნიჭიერი და ახალგაზრდა კაცი”… შენ რისი თქმა შეგიძლია?

ბატონმა რობიკომ როცა მითხრა, რომ მე რუსთაველის თეატრის ოჯახის წევრი ვარ, ძალიან ბედნიერი ვიყავი… თეატრი ჩემი მეორე სახლი გახდა.. ხშირად მარტოც კი მივსულვარ, ჩამქრალ სცენაზე სიძველისთვის დამიგდია ყური.

სჭირდება თუ არა განწყობა მუსიკის შექმნას?

როცა ადამიანი შემოქმედებითს ქმნის, აუცილებლად რაღაც აწუხებს, ან ვიღაც უყვარს, ან ვინმეზე გაბრაზებულია. მუზა ჩემთვის ყველაფერია. როდესაც თეატრისთვის თემა შევქმენი, მაშინ ერთი ადამიანით ვიყავი დაინტერესებული.. შეკვეთით შეიძლება გავაკეთო, მაგრამ შეკვეთილი მუსიკა გულიდან არ მოდის ხოლმე… და როცა ნაწარმოებს გულწრფელობა აკლია, ძნელიაა მისი ემოციებით გადმოცემა. რეაქციების გარეშე წერა კომპოზიტორებს გამომუშავებული აქვთ,  მე  კი ჯერჯერობით კომპოზიტორი არ ვარ.

ვინ არის შენი მუზა?

ჩემს ირგვლის უამრავი ადამიანი ტრიალებს… სხვადასხვა მუსიკა შეიძლება სხვადასხვა პიროვნებისთვის იყოს განკუთვნილი… არ ვიცი, რა დროს რა მოხდება… მე ისიც კი არ მინდა ვიცოდე, ვინ ვიქნები მომავალში. ერთმა ამერიკელმა მითხრა, შენ ამერიკამ გიყიდაო, აღარ გაგიშვებენ ხელიდანო…. მე არ მინდა, რომ ვინმემ მიყიდოს, უბრალოდ მინდა, რომ ჩემს საქმეს ვემსახურო…

თინათინ სამყურაშვილი

ქართული მოდის სამყაროს ორი მხარე

_როგორი იქნება ამ შემოდგომაზე დაგეგმილი მოდის კვირეული და თქვენ რა როლი გაქვთ მასში?

ამ კვირეულს ატარებს კომპანია Geo Fashion, რომლის ერთ-ერთი დამფუძნებელიც მე გახლავართ. ჩვენი პარტნიორები არიან Georgian Events, ჟურნალი ”ამარტა”, Branding.ge, ”გაბუნია და პარტნიორები” და სასტუმრო Radisson Blue Iveria. თბილისის მოდის კვირეული ჩვენ ერთად ჩავატარეთ. მას ძალიან კარგი გამოხმაურება მოჰყვა, მათ შორის, უცხოეთიდანაც. მოდის კვირეულები, ჩვეულებრივ, წელიწადში ორჯერ ტარდება – გაზაფხულსა და შემოდგომაზე. პირველი საცდელი ორდღიანი ჩვენება შარშან, ოქტომბერში მოვაწყვეთ, შემდეგი სრული კვირეული გაზაფხულზე შედგა. ამაში ბევრი შრომა და ენთუზიაზმი ჩავდეთ.

მთავარი ის არ არის, ჩვენება გაიმართოს, აპლოდისმენტები დავუკრათ და დამთავრდეს, მთავარია, რომ მოდის სფერო განვითარდეს, გამოჩნდნენ ახალი დიზაინერები, ჟურნალები, ფოტოგრაფები, მოდელები… აღმოვაჩინოთ ახალი ტალანტები, გაიხსნას ქართული ფაბრიკები, სადაც დიზაინერი მასაზე იმუშავებს და არა – მხოლოდ ერთჯერად ტანსაცმელზე.

ჩვენი მოდის კვირეული მრავალპროფილიანი იყო, გარდა ჩვენებებისა და შოუ-რუმებისა, ყოველდღე ეწყობოდა იმ დიზაინერების საინტერესო გამოფენები რომლებიც აქსესუარებზე – ფეხსაცმელზე, ქუდზე, სამკაულზე მუშაობენ.

პარიზში არსებობს კომპანია ”პრომო-სტილი”, რომელიც წინასწარ ადგენს მოდის ტენდენციებს და ცნობილ მოდის სახლებს აცნობს – თუ რა ფერი, ნაჭერი და სტილია მოდაში. მათ ყველა ითვალისწინებს. ამ კომპანიის ორმა პროფესორმა დიზაინერებს ძალიან საინტერესო მასტერ-კლასები წაუკითხა.
სრულიად ახალი მოვლენა იყო New Comers Day – ანუ ახალბედა დიზაინერების დღე, სადაც თორმეტი მოდელიერი მონაწილეობდა. ისინი მინი _ ხუთ-ათ ნამუშევრიანი კოლექციით წარდგნენ მაყურებლის წინაშე. კომპეტენტურმა ჟიურიმ დაასახელა გამარჯვებული – შაკო ნიკვა, რომელსაც შემდეგი კვირეულისთვის ჩვენი კომპანია Geo Fashion სრული კოლექციის წარდგენას დაუფინანსებს. ასეთი დღე მუდმივად შევა პროგრამაში.
კვირეულში მონაწილე უცნობი ახალგაზრდა დიზაინერები საკმაოდ პოპულარულები გახდნენ და ახალი შეკვეთებიც მიიღეს. ჩვენებების შემდეგ გავხსენით  Tbilisi Fashion Week Shop – პატარა ბუტიკი, სადაც კვირეულში მონაწილე დიზაინერების ტანსაცმელი გაიყიდა. საკუთარი სალონის ფლობის საშუალება საქართველოში მხოლოდ რამდენიმე დიზაინერს აქვს.
მოდელიორების არაჩვეულებრივი ნაკადი იყო და დიდი მადლობა მათ. არ მინდა ვინმე გამომრჩეს : თამუნა ინგოროყვა, ნინო ჩუბინიშვილი _ ჩუბიკა, რომელსაც ბევრი ადამიანი ელოდებოდა და ათი წელია მას კოლექცია არ შეუქმნია, დიდი ტალანტები – სიმონ მაჩაბელი, ჯაბა დიასამიძე, ნუნუ კაჭარავა, ატელიე ”ათია” _ იკა ბობოხიძე და თეონა თავართქილაძე, დათუნა სულიკაშვილი, ბიჭოლა…

ამ ეტაპზე კმაყოფილი ვართ, პირველმა Fashion Week-მა შედეგი უკვე მოიტანა, თუმცა მე თვითკრიტიკული ადამიანი ვარ, შედეგით არასოდეს ვკმაყოფილდები და ეს მეხმარება იმაში, რომ განვვითარდე და უკეთესი გავაკეთო. ახლა მთელი პროფესიონალი გუნდი შემოდგომაზე დაგეგმილი ახალი კვირეულისთვის ვემზადებით _ 2011 გაზაფხული-ზაფხულის კოლექციები, თვე ზუსტად არ ვიცით, საპატიო სტუმრებზე ვართ დამოკიდებული.

_როგორ გაშუქდა კვირეული?

საპატიო სტუმრებს შორის წინა კვირეულზე იყო მნიშვნელოვანი პარიზული კომპანიის ”ლე კლერ”-ის ბაიერი, ჩვენებები გააშუქეს სერიოზულმა ჟურნალებმა, მათ შორის – Book Moda, სადაც მთელი მსოფლიოს მასშტაბით, `შანელით~ დაწყებული, ყველა მნიშვნელოვანი ჩვენება შუქდება, რაც ძალიან საამაყოა, სექტემბერში იტალიური ”Vogue”-ს ფურცლებზეც ვიქნებით, სექტემბრის ”ამარტა” ამ კვირეულის თითოეულ დეტალს წარმოგვიდგენს, ხოლო წინა წლის ჩვენება შვეიცარულ, პოპულარულ ჟურნალში ”ედელვაისში” მოხვდა.

მიმდინარეობს მოლაპარაკება უცხური მედიის წარმომადგენლებთან, სტუმრებთან, მეზობელ ქვეყნებთან. ეს ყველაფერი ძალიან შრომატევადია, მაგრამ შრომის გარეშე არაფერი არ კეთდება. ასე რომ, მუდმივი მუშაობის პროცესში ვართ.

_ სამი წელია სამოდელო სააგენტო Geomodels დააარსეთ. გვიამბეთ პირველი ნაბიჯების შესახებ.

_ მოდელები ხშირად რჩებიან ამავე სფეროში და აარსებენ სამოდელო სააგენტოს. მე ამაზე არასოდეს მიფიქრია. შვეიცარიაში ცხოვრების მერე, საქართველოში რომ დავბრუნდი, უკვე ბევრი კონტაქტი და საკმაო გამოცდილება მქონდა ამ მხრივ დაგროვებული. მეგობრებმა მირჩიეს _ არ გინდა, სააგენტო დააარსო და ქართველ მოდელებს უცხოეთში მოხვედრაში ხელი შეუწყოო? ძალიან აქტიურობდა ჩემი მეგობარი _ დიზანერი თამუნა ინგოროყვა. ბოლოს მეც დავფიქრდი და _ რატომაც არა-მეთქი. ყველაფერი ნულიდან დავიწყე და ვფიქრობ, გაამართლა. კარგი სახელი გვაქვს სააგენტოებს შორის, მოდელებიც აქტიურად მუშაობენ ქართულ და უცხოურ ბაზარზე. მე ყოველთვის ვუფრთხილდები სახელს და ხარისხს. მსურველი ბევრია, მაგრამ Geomodels-ში ყველა ვერ მოხვდება. მე ჩემი ხედვა მაქვს – ლამაზი გოგონა ბევრია, თუმცა მოდელი ყველა ვერ გახდება.

აქვე გვაქვს სამოდელო სტუდია, სადაც სხვადასხვა საგნები ისწავლება და კარი ყველა გოგონასთვის ღიაა, არის მოდელი თუ არა. ყველამ უნდა იცოდეს თავის მოვლა, ლამაზი სიარული, მაკიაჟის გაკეთება. აქ ვარჯიშობენ, ისწავლება პოდიუმზე სიარული, პოზირება, ფოტოკამერასთან მუშაობა, მაკიაჟის ხელოვნება, ფსიქოლოგია, მოდის ტენდენციები, მეტყველება, სამსახიობო ოსტატობა, გოგონების სურვილის მიხედვით ვიწვევთ სხვადასხვა ადამიანებს და ვატარებთ მასტერ-კლასებს.
გვყავს უკვე მოქმედი მოდელები, ეგრეთ წოდებული _ ფეისები, ცნობილი სახეები და New Face-ები – ახალი სახეები, რომელთა ძიებაშიც მუდმივად ვართ.

_ რითი განსხვავდება ქართული სამოდელო ბაზარი უცხოურისგან

_ ბევრი რამით. ქართველებს აღნაგობაც უფრო აზიური გვაქვს… რამდენიმე მოდელი, რომლებიც უცხოეთში მუშაობდნენ, სრულიად შეცვლილები ჩამოვიდნენ _ იქ შენ იგებ რა არის ნამდვილი მოდელობა. შენზე ბევრი რამეა დამოკიდებული. მე ეს ყველაფერი გავლილი მაქვს და ამის წარმატებით გასავლელად ბევრი შრომა დამჭირდა. თუ არ იგრძენი ნამდვილი, ჯანსაღი კონკურენცია, შენს თავზე მუდმივად თუ არ იმუშავე, მარტო სილამაზე ვერ დაგეხმარება. ბევრი რამ გესაჭიროება _ ინტელექტი, უცხო ენების ცოდნა, შრომისმოყვარეობა, მუდმივად ფორმაში ყოფნა, რაც მხოლოდ სიგამხდრეს არ მოიაზრებს. ამ მხრივ ქართველები ხშირად ზარმაცობენ. მოდელი კი სულ უნდა ვარჯიშობდეს რომ კარგ ფორმაში იყოს და აუცილებლად უნდა იცოდეს კარგი სიარული. ამას არა მხოლოდ სწავლა, შინაგანი რიტმის გრძნობაც სჭირდება. სიარულში ”მოვიკოჭლებთ” ხოლმე. თუმცა, ეს ყველაფერი ნელ-ნელა იხვეწება.

ამ კვირეულზე მოდელებს ნამდვილი გადარბენა ჰქონდათ _ ე.წ. ”პრიმერკები”, კასტინგები, რეპეტიციები, მერე ჩვენება, გადაღება, ისევ ჩვენება… როცა ამით იღლები, მაშინ ხვდები, რა არის ნამდვილი სამუშაო და უფრო აფასებ. მაშინ მითხრეს გოგონებმა _ ”თაკო, ახლა ვნახეთ მართლა რა ყოფილაო…

_ უცხოელები თუ ინტერესდებიან ქართველი მოდელებით?

_ რთული თემაა. მე ბევრ სააგენტოსთან მაქვს ურთიერთობა, ცნობილი IMG -ს წარმომადგენლები მყავდა ჩამოყვანილი და ჩავატარეთ კასტინგი, მუდმივად ვუგზავნი ფოტოებს სხვადასხვა სააგენტოებს. სამწუხაროდ, უცხოეთში მოხვედრა საკმაოდ ძნელია. ბევრი მოდელი არ არის მათთვის სასურველი გარეგნობისა და პარამეტრების.

_ გეტყობათ, რომ მოდის სამყარო ძალიან გიყვართ.

_ დიახ, ასეა. ჩემი თავი სხვაგან ვერ წარმომიდგენია. ეს ის არის, საიდანაც მოვდივარ და სადაც გავიზარდე, საიდანაც გამიცნო ხალხმა. თხუთმეტი წელია ამ სფეროში ვარ და მინდა ისევ აქ ვიტრიალო, მეტი გავაკეთო საქართველოსთვის. ჩვენ დიდი პოტენციალი გვაქვს, თბილისი ყოველთვის იყო ცნობილი ჩაცმის კულტურით. ჩვენებებზე ბევრი უცხოელი სტუმარი გვყავდა, რომლებსაც არაერთი fashion week უნახავთ და ძალიან გაუკვირდათ, როდესაც გაიგეს, რომ ეს პირველად ჩატარდა _ ასეთი დონის და ასეთი ორგანიზებული. თავი პარიზში გვეგონაო. მოეწონათ ჩვენი საზოგადოების ჩაცმულობაც და თქვეს, რომ ეს აღმოჩენაა ჩვენთვისო. თურმე, ეს ქვეყანა ამითაც ყოფილა გამორჩეული. დარწმუნებული ვარ, არაერთ ქვეყანას და მასმედიის წარმომადგენლებს გავაკვირვებთ ჩვენი დიზაინერებით, რომლებიც არ ჩამოუვარდებიან მსოფლიოში ცნობილ მოდელიერებს. ჩვენი სურვილია, ქართველი დიზაინერები უფრო და უფრო მეტად გავიდნენ საზღვრებს გარეთ, ევროპულ ბაზარზე, ვცდილობთ მათ ხელი შეუწყოთ.

_ თქვენ უკვე ორი შვილის დედა ხართ, როგორია ეს შეგრძნება?

_ ამ ქვეყანაზე ყველაზე მნიშვნელოვანი არის შვილები _ ადამიანი ამაზე ძვირფასს და ღირებულს ვერაფერს შექმნი. სერგი ათი წლისაა, ალექსანდრე _ ცხრა თვის. მან ძველ დროში დამაბრუნა და თავიდან მომიწია ყველაფრის აღდგენა და გახსენება. სერგი უკვე დიდი ბიჭია და უფროსი ძმის როლი კარგად მოირგო. პასუხისმგებლობა პირველივე შვილზე ვიგრძენი, მიუხედავად იმისა, რომ ასაკით დიდი არ ვიყავი. მეორე შვილზე მეტი პასუხისმგებლობა დამეკისრა. ძალიან საყვარელია პატარა… ძალიან კეთილია, თბილი და მომღიმარი, ყველას ეკონტაქტება. სერგი განსაკუთრებით უყვარს. შვილებთან ყოფნა ჩემთვის საუკეთესო დროა.

_ გენატრებათ შვეიცარიაში ცხოვრება?

_ ეს პერიოდი ჩემთვის ლამაზი ზღაპარი იყო, როგორც პირად ცხოვრებაში, ასევე პროფესიული თვალსაზრისით. თუმცა, ახლის დაწყების არასოდეს მეშინია. ამ ეტაპზე ჩემი მეუღლე საქართველოს ელჩია ესტონეთში და ნახევრად იქ გვიწევს ყოფნა, ტალინსა და თბილისს შორის ვარ. ერთ ადგილას არასოდეს ვჩერდები, სულ მიწევს მოგზაურობა და ამასთან ერთად მეც ვიზრდები, ვსწავლობ…

_ როგორ მოვიდა თქვენთან სიყვარული?

_ ჩემი სიყვარული ძალიან ადრე, თავისით მოვიდა. ჩემს მეუღლეს თხუთმეტი წლიდან ვიცნობ, ჩვიდმეტი წლისამ შევქმენი ოჯახი. თავს ძალიან ბედნიერად ვგრძნობ და ვფიქრობ, რომ ძალიან გამიმართლა. ბევრი კარგი და ლამაზი გოგონა ვიცი, რომელთაც არ გაუმართლათ. ეს არ არის დამოკიდებული იმაზე, შენ როგორი ხარ. ყველაფრი ღვთის ნებაა. ჩემი მეუღლე სხვანაირი ადამიანია და კარგად ვუგებთ ერთმანეთს. პირველ რიგში, დიდი მეგობრები ვართ. ამასთან,  ჩემი პროფესიის დიდი გულშემატკივარია. ერთმანეთის პროფესიებს პატივს ვცემთ და ხშირად მივდივართ დათმობებზეც. ეს ყველაფერი გევხმარება რომ კარგი ოჯახი გვქონდეს.

თამარ თუთისანი

კინო – უსაზღვრო ტერიტორია

ლოს-ანჯელესიდან დაბრუნებულმა მსახიობმა ნუცა კუხიანიძემ საქართველოში გუკა რჩეულიშვილი გაიცნო და აქ დარჩა. ახლა მათ სამი წლის კატო ჰყავთ და კიდევ _ “სანგუკო” _ ნუცას, გუკას, სანდროს და კოტეს ერთობლივი კინოსტუდია, რომელმაც ქართულ კინემატოგრაფს უკვე ბევრი საინტერესო ფილმი შემატა.

“სანგუკოს” პროექტი _ “5”, საქართველოს კინოცენტრის მიერ გამოცხადებულ სრულმეტრაჟიანი ფილმების კონკურსზე ორას ორმოცდაათი ათასი ლარით დაფინანსდა. პროექტის მიხედვით ხუთ ფილმს ხუთი რეჟისორი გადაიღებს და მათი მთლიანი ბიუჯეტი თითქმის ორნახევარი მილიონი ლარი იქნება.

ნუცა:
_ ქვეყანაში, რომელსაც ასეთი კინო-წარსული აქვს, არ შეიძლება კინო რაღაც მიზეზების გამო აღარ არსებობდეს. კინო – ეს უსაზღვრებო ტერიტორიაა, რომელიც ყველა ადამიანს ემოციურ დონეზე ეხება, ყველასთვის მარტივად გასაგები და აღსაქმელი ენაა. ჩვენ საკმაოდ მოწყვეტილები ვართ მსოფლიოსგან, ის კი თავის გზაზე მიდის და ჩვენ ვცდილობთ ავყვეთ ამ ტემპს. კინო ერთ-ერთი საუკეთესო საშუალებაა რომ მოხდეს ეს შერწყმა. კარგი იქნება, თუ ქართველები ხელოვნების პირით მოვყვებით ჩვენს რეალობას, სიზმრებს თუ ოცნებებს და რისი თქმაც უნდა ამ სფეროში მოღვაწე ხალხს, დანარჩენ სამყაროს მივაწვდით. ამ სფეროს მოვლა სჭირდება, გაფრთხილება და შენარჩუნება. თუ სათქმელი აღარ გვაქვს, მაშინ, სჯობს, ამბიციებიც არ გვქონდეს. მაგრამ, ვხედავ, რომ ეს ამბიცია და მოთხოვნილება, რომ კინო წინ წავიდეს, არსებობს. არის ხალხი, ვისაც უნდა ეს აკეთოს.

_ რა არის ძირითადი განსხვავება ქართულ და უცხოურ კინემატოგრაფს შორის?

_ ამ ეტაპზე ორი მთავარი განსხვავებაა _ ფინანსები და პროფესიონალიზმი. მათ ძალიან დიდი პრაქტიკა აქვთ. საბჭოთა კავშირის დროს ეს გამოცდილება ჩვენც გვქონდა, მიუხედავად იმისა, რომ სხვა აპარატურით ვიღებდით და, ხანდახან, _ წლობითაც. მერე ქვეყანასთან ერთად კინოსფეროც გაიყინა და ამ მცოდნე ადამიანების ძველი თაობა აღარ დარჩა ჩვენში. დღევანდელ თაობას, კი, გასაქანი თითქმის არ აქვს _ არ არის აპარატურა, კინოთეატრები ცოტაა, ტელევიზიაში საშინელ ფილმებს უშვებენ, კინოლიტერატურა არ არსებობს… ლექტორები ახალს ვერაფერს ასწავლიან, არავინ ჩამოდის ლექციების წასაკითხად, არ ხდება ინფორმაციის გაცვლა, ჯერ კიდევ დახურული სივრცეა… ახალი თაობა ვერ ვითარდება, მხოლოდ თვითონ შეუძლიათ თავიანთ თავზე იმუშაონ, ინტერნეტში ეძებონ… იღებენ და აკოწიწებენ კინოს, ახლა იწყებენ…
არადა, თვითგანათლება, მიუხედავად მონდომებისა, ყველას ხომ არ შეუძლია, მაგალითად, მე, უცხო ენას ლექსიკონებით ვერ ვისწავლი, მასწავლებელი მჭირდება.

_ რის მიხედვით აარჩიეთ სცენარები?

_ ამ ხუთ პროექტს რომ ვიწყებდით, სცენარების შერჩევის ერთ-ერთი მთავარი პირობა იყო _ არ უნდა ყოფილიყო სპეცეფექტები და სხვა სირთულეები, რაც დიდ ფინანსებს უკავშირდება. უნდა ყოფილიყო უბრალოდ, კარგი ისტორიები. ფილმი დაბალი ბიუჯეტითაც შეიძლება გააკეთო. კინოკლასიკის არც ისე მცირე ნაწილი საკმაოდ დაბალბიუჯეტიანია და იქ არის მხოლოდ კინოს სიყვარული. დიდი თანხების დახარჯვას ცოდნაც უნდა, იმდენი პროფესიონალიზმი უნდა გქონდეს, რომ სწორად დახარჯო და დახარჯული თანხით სწორი შედეგი მიიღო. თავიდან პირიქით დავიწყეთ _ ჯერ მოკლემეტრაჟიან ფილმებს ვიღებდით… მერე გადავიღეთ `მედიატორი~ _ ყველაზე ძვირადღირებული კინოპროექტი ამ ბოლო წლების განმავლობაში რაც გაკეთებულა. ორი მილიონი ევრო ძალიან, ძალიან დიდი თანხაა საქართველოსთვის და აღმოვაჩინეთ, რომ ეს გათვლა არასწორი იყო. მივხვდით, რომ მთავარია, გქონდეს კარგი სცენარი, ყველაფერი ამით იწყება.
ახლა რაც გვაქვს, ყველა ძალიან მომწონს და ეს მახარებს. დიდ დროს, დიდ გულს და დიდ ფინანსებს ვდებთ ამაში. პრემიერები ოქტომბრიდან დაიწყება. ერთი წლის განმავლობაში იგეგმება ყველა პრემიერის ჩატარება.

_ ”სანგუკომ” უკვე საკმაოდ ბევრი ფილმი გადაიღო.

_ მინდა ჩემი სტუდიის საშუალებით ხალხს, ვისაც უყვარს კინო და მისი გადაღება უნდა, მივცე ამის საშუალება, მინდა, ეს არ იყოს ვიღაცის გადაწყვეტილებაზე დამოკიდებული და აბსოლუტურად თავისუფალი ზონა შევქმნა.
_ ორი ფილმისთვის უკვე ჩაატარეთ შერჩევა. რას იტყოდით მათზე, ვისთანაც ახლა მუშაობთ?
_ საოცრად მონდომებულები არიან, ცდილობენ, მაქსიმალურად დაკავებული იყვნენ კინოთი. ეს პროექტები რომ დავიწყეთ, უამრავი ადამიანი გამოგვეხმაურა, გვთხოვდნენ, ანაზღაურების გარეშე, ინტერნებად მაინც მოსულიყვნენ ჩვენთან. ხუთი წლის წინ, როცა მსგავსი რამ გამოვაცხადეთ, მხოლოდ რამდენიმე ადამიანი დაინტერესდა. მოთხოვნილება გაჩნდა და ახალი თაობის ბევრი ნიჭიერი ახალი სახე მუშაობს ამ პროექტებზე.

_ ვინ არიან რეჟისორები?

_ მთლიანი ბიუჯეტი ხუთ ფილმზე გადანაწილდა. მათ გადაიღებენ რეჟისორები თაკო შავგულიძე, ნიკა მაჩაიძე, ირაკლი ჩხიკვაძე, დავით უჯმაჯურიძე და გიორგი ლიფონავა.

_ რა არის ამ ხუთი ფილმის შინაარსი?

_ ყველა სხვადასხვა თემაზეა. ერთ ფილმი _ “დაბადებულები საქართველოში” _ არის ოთხი მეგობრის ისტორია 2008 წლის ომის შემდეგ, რომელიც დღევანდელ საქართველოში ვითარდება. ეს არის პირველი ქართული ფილმი, რომელიც ახალგაზრდებზეა და შეულამაზებლად გადმოსცემს ყველაფერს.
მეორე _ რეჟისორ დათო უჯმაჯურიძის “ველური დღეების ქრონიკა” _ “ცისფერი მთების” რი-მეიკია. არ ვიცი რა გამოვა, თუმცა ძალიან საინტერესოდ მეჩვენება. გაუგებარი, ბიუროკატიული სიტუაციები, ქაოსი თანამედროვე რეალობაში, ყოფილი ჟურნალის _ “ანაბეჭდის” რედაქციაში ვითარდება. გვინდა ვაჩვენოთ, რომ ორმოცი წლის შემდეგაც კი, ეს ყოფა დიდად არ შეცვლილა.
ირაკლი ჩხიკვაძე სასიყვარულო კომედიას იღებს, ნაწილობრივ მიუზიკლს _ “გული +”. ის ერთ-ერთ სააგენტოზე გვიამბობს, რომელშიც მიდიან ადამიანები, ვინც ცალმხრივადაა შეყვარებული და სააგენტო უგეგმავს როგორ შეაყვაროს თავი. ძალიან გასართობი გამოვა, ასე მგონია.
მეოთხე ფილმი არის “ნონო”, გიორგი ლიფონავას რეჟისორობით. მისი სცენარი მე და ჩემმა მეგობარმა ამერიკაში ყოფნისას დავწერეთ. ეს არის ჩვენი ქვეყნის გაცნობა კომერციული კუთხით, ერთგვარი სავიზიტო ბარათი. რომანტიკული ისტორიაა, რომელშიც გმირები მთელ საქართველოს მოივლიან და ქართველ გოგონა ამერიკელ ბიჭს აცნობს თავის ქვეყანას.

_ ნაცნობ მსახიობებს ვნახავთ?

_ ცნობილი სახეებიდან თამაშობენ გიორგი გიორგანაშვილი – ბახალა, ვანიკო თარხნიშვილი, თამარ სხირტლაძე, თორნიკე ბზიავა, რუსკა მაყაშვილი, მეც… ახალი სახეებიც აღმოვაჩინეთ. ნიკა მაჩაიძე იღებს მეხუთე ფილმს _ ”თამაში”, რომელსაც ”ქართულ ავატარს” ვეძახი, იმიტომ, რომ მთლიანად მწვანე ფონზე მიდის გადაღებები. ნოვატორულია. მოგვითხრობს კომპიუტერულ თამაშზე, სამყაროზე, რომელსაც ადამიანი თვითონ ქმნის. ამ თამაშში ატყობს, რომ რაღაცები მისდა უნებურად ვითარდება. ის გადაწყვეტს, შევიდეს მასში და აღმოაჩენს, რომ მის მიერ შექმნილი რეალობა არც ისე სახარბიელოა.

ნუცა კუხიანიძის რვა როლს ფილმებიდან : “არა, მეგობარო”, ”27 დაკარგული კოცნა”, ”კარგი ქურდი”, ”მატილდა”, ”მოგზაურობა ყარაბაღში – 1”, ”მოგზაურობა ყარაბაღში – 2”, ”ბინძური საქმე” და ”მედიატორი” კიდევ ერთი კინოსახე შეემატა ბოლო ფილმში, რომელსაც ახლა თამარ შავგულიძე იღებს _ ”დაბადებულები საქართველოში”.

ნუცა: ეს არც ისე ბევრია… თუმცა ყველა როლმა დატოვა თავისი კვალი ჩემს ცხოვრებაში. საერთოდ, უფრო საინტერესოა ითამაშო შენგან განსხვავებული პერსონაჟი. ამ დროს შენს თავს ერთგვარ გამოცდას, ტესტს უტარებ, შენში ახალ რაღაცებს იკვლევ, აანალიზებ და ახალ მეებს პოულობ. ყველაზე კრიტიკული ჩემი თავის მიმართ მე ვარ. ჩემთვის მთავარია, კინომ დატოვოს განცდა. არ აქვს მნიშვნელობა, ვიტირებ, გავბრაზდები, შემეშინდება თუ შემიყვარდება. მთავარია შემეხოს. თუ ადგები და ფილმი აღარ გახსოვს, ის არ არის კინო. ბევრი ფილმი და მსახიობი მახსენდება, რომელიც შემეხო.

_ როგორ ნაწილდება დრო – ოჯახსა და სამსახურს შორის?

_ ბოლო ხუთი წელი მთლიანად `სანგუკოს~ ეთმობოდა. მერე მივხვდი, მაინც სიცარიელეს ვგრძნობ, ცოტა გამოვიფიტე. მინდა მსახიობობას მეტი დრო დავუთმო. ვაპირებ, ამ მხრივ გავაქტიურდე. მსახიობი კი სულ უნდა მუშაობდეს თავის თავზე. საერთოდ, თუ რაღაცას ვაკეთებ, ბოლომდე უნდა გავითავისო. ორი შვილი მყავს _ სამი წლის კატო და ”სანგუკო”. რომელსაც უფრო ვჭირდები, მას ვუთმობ მეტ ყურადღებას.

თამარ თუთისანი