Archive

Posts Tagged ‘თიკო სამყურაშვილი’

ახალი სეზონი, ახალი ტენდენციები

October 20, 2010 Leave a comment

ახალ სეზონზე ახალი თავსატეხი, თავისმოწონების ერთგვარი ჟესტი, თუ ქალური გამოწვევა, – რა ჩავიცვა, რა არის მოდაში? ტენდენციები სწრაფად იცვლება, ტერმინი ”მოდა” კი ჩვენს ქვეცნობიერში ყოველთვის მომხიბვლელობასა და თანამედროვე სტილთან ასოცირდება. როგორია 2010-2011 წლის შემოდგომა-ზამთრის კოლექცია საქართველოში, ამის გასარკვევად ატელიე 10ა-ს მივმართეთ. დიზაინერებმა თეონა თავართქილაძემ და იკა ბობოხიძემ ახალი სეზონი  გასულ მოდის კვირეულზე წარადგინეს და ახლა უკვე ახალი fashion week-თვის ემზადებიან.

თეონა: fashion week-თვის მზადება უკვე დავიწყეთ, შევარჩიეთ ფერები, ქსოვილები და ფაქტურები, თუმცა ჯერ შეკერილი ნიმუშები არ გვაქვს. ამჟამად კონცეფციაზე ვმუშაობთ, საერთოდ მეტ დროს ფიქრს ვანდომებთ, საქმე კი ერთი ამოსუნთქვით კეთდება ხოლმე. ერთადერთი, რაც დაზუსტებით შემიძლია გითხრათ, არის ის, რომ კოლექცია იქნება ძალიან ჭრელი, თუმცა სიჭრელე თვალში საცემი არ არის, მკვეთრი ფერი, რომელიც მთელ ჩვენს ჩვენებას ხაზად გაჰყვება, იქნება ერთი.

გასულ ჩვენებაზე თქვენი მოდელები ავანგარდული ვარცხნილობით გამოირჩეოდნენ, (მაღლა აწეული და აჩეჩილი თმა) ახლა როგორ სტილს მიანიჭებთ უპირატესობას?

იკა: ამ შეკითხვას სულ ბოლო ეტაპზე ვუსვამთ ხოლმე საკუთარ თავს.. თმის ვარცხნილობა, მაკიაჟი აქსესუარები, – ეს ის დეტალებია, რითაც სეზონის ხაზს ვკრავთ ხოლმე. ყოველთვის სპონტანურად ვმუშაობთ, არასდროს ვიცით წინასწარ, თუ რა და როგორ გამოვა, ამიტომაც არის, რომ როგორც წესი კოლექციას სახელს არ ვარქმევთ. თბილისში ჩვენებას განსაკუთრებულად უდგებიან, თბილისელებს მხოლოდ დეფილეს ყურება არ აკმაყოფილებთ, აქ სანახაობითობასაც ელოდებიან. აქედან გამომდინარე, ვცდილობთ, ის სათქმელი, რომელსაც ტანსაცმლით გადმოვცემთ, შოუს ელემენტებითაც გავაფორმოთ.

ვინ წარადგენს თქვენს სამოსს?

თეონა: აუცილებლად მოვაწყობთ “ქასთინგს”, სადაც შევარჩევთ გოგონებს. ისინი შეიძლება იყვნენ როგორც ცნობილი, ასევე დამწყები მოდელები. შერჩევა იმის მიხედვით მოხდება, თუ რომელ კოსტიუმს როგორი ქალი მოუხდება.იკა: წინა ჩვენებაზე შევეცადეთ და მგონი, პირველად გამოგვივიდა, რომ დეფილე შედგა და მერე არავინ საუბრობდა გოგონებზე. ანუ, მოდელები, უხეშად რომ ვთქვათ, ტანსაცმლის საკიდის ფუნქციას იმდენად კარგად ასრულებდნენ, რომ საზოგადოების მთელი ყურადღება კოსტიუმებზე გადავიდა.

ქართული მოდის კვირეულის ირგვლივ გაჩენილი დადებითი ემოციები დღემდე მოგვყვება. მაინტერესებს, თქვენთვის რა შედეგი გამოიღო fashion week-მა?

თეონა: პირველ რიგში ვიტყოდი, რომ საზრუნავი მოგვაკლდა. როცა ჩვენით ვაკეთებდით ჩვენებას, გარდა ტანსაცმლისა, გვიწევდა ფიქრი, თუ სად ჩაგვეტარებინა, როგორ მოგვეწყო, ვზრუნავდით აპარატურაზე, განათებაზე. ამ შემთხვევაში კი მხოლოდ საკუთარი ნამუშევრების წარდგენაზე ვიყავით კონცენტრირებულნი. გარდა ამისა, თბილისი მსოფლიო მოდის რიტმს აყვა, თუდაც ის, რომ სექტემბერში მზად გვაქვს მთელი ზამთრის კოლექცია, ნოემბერში კი უკვე ზაფხულისას წარვადგენთ., ადრე არასდროს ხდებოდა.

საინტერესოა, მსოფლიო მოდის კონტექსტში როგორ გამოიყურება ქართული მოდა?

იკა: უნდა აღინოშნოს, რომ ქართულ მოდას ძალიან კრეატიულს უწოდებენ. იმის ილუზია, რომ ევროპელი აქედან ტანსაცმელს წაიღებს, არავის აქვს, თუმცა მათი შეფასება და კომენტარები აცულებლად მოახდენს გავლენას საქართველოში ამ სფეროს განვითარებაზე. ზოგადად, განვითარებადი ქვეყანა ვართ, ქართული მოდა კი ახლა იხვეწება. ჩვენთან ერთი სეზონით ადრე არავინ ყიდულობს ტანსაცმელს, ამიტომ კომერციულად არამომგებიანია, შემოდგომაზე ზაფხულის კოლექცია აჩვენო, გაზაფხულზე კი ზამთრის.. თუმცა მზად ვართ, გავყვეთ მსოფლიო მოდი პრინციპებს, რათა ჩავჯდეთ მათ სტანდარტებში. პროცესი დაწყებულია, რაც შემდგომში გაყიდვების სტიმულირებაზეც თავისთავად აისახება.

რაც შეეხება შემოდგომა-ზამთრის კოლექციას, რას სთავაზობთ ქართველ მომხმარებელს?

თეონა: მიუხედავად იმისა, რომ შემოდგომა-ზამთრის სეზონზეა საუბარი, უპირატესობას ღია ფერებს ვანიჭებთ, მინიმალური სიჭრელით გამოყენებული გვაქვს ცისფრისა და მწვანის გრადაცია, წარმოდგენილი გვაქვს კომბინირებული სამოსი. სიგრძე მუხლს ზემოთ არის, წელი თავის ადგილას. აქცენტს ტყავისა და ზამშისგან შეკერილ აქსესუარებზე ვაკეთებთ. ვერცხლის მეტალი გამოყენებულია ქამრებსა და ჩანთებზე, რომელზეც ჩვენი სახელოსნოს სახელი ამოვტვიფრეთ. რაც შეეხება ფეხსაცმელს, გთავაზობთ მაღალქუსლიან შუზებს თასმებზე. ამ სეზონზე შემოგვაქვს ე.წ. “მეგობარი კაცის ტანსაცმელი”, მოიაზრება ქალის პალტოები, რომელიც ერთი შეხედვით მამაკაცისას ჰგავს. მეორენაირად ამას  ოთხკუთხედ სამოსს ვუწოდებთ, თუმცა ეს არ ნიშნავს, რომ კოლექციას აკლია სინაზე, ან ქალურობა.

როგორ ფიქრობთ, როგორ უნდა ეცვას ქართველ მანდილოსანს, გარშემომყოფების ყურადღება რომ მიიპყროს?

იკა: ინდივიდუალურად…… სირთულე და არაბუნებრიობა არ უნდა ეტყობოდეს, ტანისამოსი ტანთან ახლოს უნდა იყოს. ტენდენცია იმდენია სეზონზე, რომ ქალმა შეუძლებელია მასში თავისი ვერ იპოვოს. ვფიქრობ, რომ თითოეულმა ჩვენგანმა საკუთარ სტილს ძალიან არასდროს უნდა გადავუხვიოთ და იმაზე ფიქრს, რა ჩავიცვათ დიდი დრო არ უნდა დავუთმოთ, ეს თავისთავად უნდა ხდებოდეს.

საინტერესოა თქვენი აზრი, რამდენად გემოვნებიანი ხალხი ვართ ქართველები?

თეონა: გემოვნებიანები ვართ, ეს ქართველ ერს შთამომავლობით მოგვსდევს. იკა: მე ვფიქრობ, რომ თბილისში კრეატიულად აცვიათ, ამ შემთხვევაში ვსაუბრობ მასაზე და კონკრეტულად რომელიმე სოციალურ ფენაზე. იყო დრო, როცა უმრავლესობა შავბნელ ტანისამოსს ანიჭებდა უპირატესობას, დღეს ასე აღარ ხდება, ქუჩაშიც, ყოველდღიურ სამოსშიც კი თითქმის ყველა ფერადი და განსხვავებულია. თუმცა ხშირად ქართველებს გადამეტების მომენტიც გვაქვს ხოლმე, – ძალიან გრძელი აბრეშუმის კაბა და ა.შ.

ამბობენ,  ორი ქალი ერთ სამზარეულოში არ უნდა ტრიალებდესო,  ორი ქალი ერთ ატელიეში…?

თეონა: ბავშვობის მეგობრები ვართ. ალბათ იმის გამო რომ ერთად გავიზარდეთ, გემოვნებაც და შინაგანი კულტურაც ერთნაირი ჩამოგვიყალიბდა.  ამიტომ არის, რომ ერთად მუშაობა სიამოვნებას გვანიჭებს. რა თქმა უნდა, ხანდახან ვკამათობთ კიდეც, მაგრამ ეს სისწორის მიღწევაში გვეხმარება. შეიძლება ითქვას, რომ ჩვენ გვჭირდება ერთმანეთი, სახელოსნოს კი ორივე ვჭირდებით.

თინათინ სამყურაშვილი

Advertisements

ჯაზი თავისუფლებაა

September 15, 2010 Leave a comment

გიორგი მიქაძეს დღეს ყველა იცნობს… ახალგაზრდა მუსიკოსი მეორე ქართველია, რომელიც ბერკლის მუსიკალურ კოლეჯში ისწავლის. სასურველი სასწავლებელი ახდენილ ოცნებად ნახევარ საათიანმა გამოცდამ აქცია. 15 წუთი საკუთარი თავის წარსადგენად, 15-იც გასაუბრებისთვის, – ნოდარ გაბუნიას ”იმპროვიზაცია და ტოკატას” გიორგისეულმა შესრულებამ გამომცდელებზე დიდი შთაბეჭდილება მოახდინა…

გიორგი: ერთხელ მითხრეს, ბერკლი არის ის კოლეჯი, სადაც ყველაზე მაგრები სწავლობენო, ამიტომ იქ შეღწევა ძალიან რთულად მეჩვენებოდა. გამოცდაზე არ მინერვიულია. ვიცოდი ერთი, – მე, როგორც ქართველს კარგად უნდა წარმედგინა თავი და ქვეყანა. შევედი და ვთქვი, მე ნოდარ გაბუნიას კომპოზიციას შევასრულებ-მეთქი, ვისაუბრე მასზე. როცა დაკვრა დავამთავრე,  დარბაზი გაჩუმდა. ძალიან კარგი ქულები გიწერიაო, მითხრეს.. ორ კვირაში  პასუხი მოვიდა. ბერკლში 4წლიანი სასწავლო პროგრამა 100%-იან დაფინანსებით მივიღე.

შენი პირველი ნაბიჯები მუსიკაში….

წლინახევრის ვიყავი, როცა ჩემები მიხვდნენ, რომ მუსიკისადმი მქონდა ლტოლვა, ამიტომ როგორც კი ცოტა  წამოვიზარდე მუსიკალურ ათწლედში შემიყვანეს. დედაჩემი მომღერალია.  ღმერთი გაძლევს კარგ ქვას და შენზეა დამოკიდებული ალმასად აქცევ თუ არა. მე ვგრძნობ, რომ ძალიან დიდი ქვა მადევს ზურგზე, მისი ტარება არც ისე ადვილია.  საერთოდ ყველაფერი დიდ შრომასთან არის დაკავშირებული. ნიჭი და სიზარმაცე ერთად უნიჭობას ქმნის… მე ვთვლი, ნიჭიერია ის ადამიანი, რომელსაც საკუთარი ნიჭის რეალიზების უნარი აქვს.

ათწლედის შემდეგ იყო კონსერვატორია, სადაც ჯაზ ტრიო შექმენი…

კონსერვატორიაში ჩაბარების პერიოდში უკვე შემოქმედებით წვას განვიცდიდი, სიახლე მჭირდებოდა და მაწუხებდა, რომ ჯაზის ფაკულტეტი აქ არ არსებობდა. მე კი ამ მიმართულებით განვითარება მჭირდებოდა. განსხვავებულის კეთების სურვილმა  ჯაზ ტრიოს შექმნისკენ მიბიძგა.

როდის და რატომ დაინტერესდი ჯაზით?

კლასიკის გარდა კომპოზიციაზე ნუნუ დუღაშვილთან დავდიოდი. პირველად სწორედ მან მომასმენინა ოსკარ პიტერსონის კასეტა. სადღაც მეშვიდე-მერვე კლასში ვიქნებოდი… ამ პერიოდისთვის უკვე ყველაფერს ვუკრავდი, ვუსმენდი და შემდეგ ჩემეულ ინტერპრეტაციას ვუკეთებდი, იმპროვიზაციის უნარი მქონდა… სულ რაღაცის შეცვლას ვცდილობდი, თითქოს ვგრძნობდი, რომ მეტი შემეძლო. პიტერსონს რომ მოვუსმინე, მივხვდი, – ეს გამოწვევა იყო სწრაფი თითებითა და სწრაფი პეიზაჟებით. გამიჩნდა სურვილი, გამემეორებინა ის, რასაც ჯერ მხოლოდ ვუსმენდი, ვერ ვიტყვი რომ ადვილი იყო, ჯაზი სისწრაფეა, რომელსაც ყურის მიჩვევა სჭირდება…ის ნელ-ნელა შემოვიდა ჩემში და ბოლოს ჩემი მუსიკა გახდა. შეიძლება ითქვას, რომ ჯაზში თვითნასწავლი ვარ.

რა არის შენთვის ჯაზი?

ერთხელ  ლუი ამსტრონგს ჰკითხეს, თუ რა არის ჯაზი და ვერ ახსნა… ვერავინ გეტყვით, იმიტომ რომ არავინ იცის…  ერთადერთი ამის თქმა შემიძლია, – ისეთი მგრძნობელობა აქვს, რომ კარ ხასიათზე გაყენებს, უსმენ და გულს უხარია. ჯაზი თავისუფლების გამოხატულებაა, ჩემი აზრებისა და ემოციების ბგერებით გამოხატვის საშუალება. ეს კლასიკურ მუსიკას ნაკლებად ახასიათებს. კომპოზიციის შესრულებისას ჩარჩოებში ხარ მოქცეული, გიწერია ნოტები… მართალია შეგიძლია, ესა თუ ის ნაწარმოები შენეული ინტერპრეტაციით შეასრულო, მაგრამ იდეა არ იცვლება.. ცოტა გრჩება გასაკეთებელი…

როცა კონცერტზე გამოდიხარ, ვისთვის უკრავ?

კარგ შეკითხვას მისვამ და იცი რატომ, – მე ამაზე სხვადასხვაგვარი პასუხის გაცემა შემიძლია. ადამიანი ყოველთვის ერთ ხასიათზე ვერ იქნება, შესაბამისად ერთნაირად დაკვრაც შეუძლებელია… მუსიკოსს სცენაზე მედიატორის როლი აკისრია… მე  შუაში ვარ, ერთ მხარეს  მუსიკაა, მეორე მხარეს – აუდიტორია. შენ ერთი ანთებ ცეცხლს და ამ ცეცხლით მთელი პუბლიკისთვის სიამოვნების მინიჭებას ცდილობ… როცა ჭეშმარიტად გრძობ და ამის გადმოცემა გსურს, არ არსებობს, ეს მსმენელმა ვერ იგრძნოს. მე ვუკრავ ხალხისთვის, მუსიკისთვის და პირველ რიგში ჩემი თავისთვის, რადგან ეს ის კაიფია, რომელსაც ვერცერთი ნარკოტიკი ვერ მოგცემს.

გარდა შემოქმედებითი ნიჭისა, რა თვისება უნდა ჰქონდეს მუსიკოსს?

რასაც მუსიკოსში ვაფასებ, ეს თავმდაბლობაა… ნამდვილი შემოქმედი არ ჰგავს სიმინდს, რომელიც მაღალია, მაგრამ ტარო არ აქვს. ჰერბინ ჰენკოკი წერს, სცენაზე მე პირველ რიგში ვარ ადამიანი და მერე მუსიკოსი… თუ კარგი ადამიანი არ ხარ, მსმენელს ვერ მონუსხავ. ჯაზ ფესტივალზე მაიკლ სტერნი გავიცანი, ეს გენიოსი იმდენად ჩვეულებრივი ადამიანი იყო, რომ გავოცდი… საერთოდ ჯაზფესტივალზე დაკვრაჩემთვის ძალიან მნიშვნელოვანი იყო. გავიცანი მსოფლიო დონის მუსიკოსები, მათთან ერთად დავუკარი, ვისაც მთელიცხოვრება ვუსმენდი…საერთოდ რომ შევხვდი და ვესაუბრე, ესეც დიდი გაკვეთილი იყო ჩემთვის.

მუსიკა გაპიროვნებულია შენთვის?

ადამიანებს როცა ვხედავ და ვესაუბრები, მე ვგრძნობ მათ. ჩემები მეუბნებიან აუტანელი და გიჟი ხარო, – დავუჯერო? 🙂 ერთი ვიცი, ხელოვანს გვერდით ისეთი მეორე ნახევარი სჭირდება, ვინც გაუგებს, მის სიგიჟეებს გაიზიარებს, იდეების განხორციელებაში დაეხმარება.

გია ყანჩელის აღმოჩენა ხარ… როგორ მოხვდი რუსთაველის თეატრში?

სავაჭრო ცენტ ჯი-თი-სი-ში მე და ჩემს ჯაზ ტრიოს კონცერტი გვქონდა. გია ყანჩელს ჩვენი აფიშა უნახავს და მოვიდა.კონცერტის დასრულების შემდეგ მოვიდა და მითხრა, რომ რობიკო სტურუასთან ერთად ახალ სპეკტაკლზე მუშაობდა.”ბიდერმანი და ცეცლხის წამკიდებელი” იმით იქნებოდა განსაკუთრებული, რომ სცენაზე ჯაზ ტრიო დაუკრავდა. მოვხვდი თეატრში, სადაც ფაქტობრივად, ”მასწავლებლის” ამპლუაში აღმოვჩნდი. გიას დაწერილ მუსიკას ვმეცადინეოდი და მერე მსახიობებს ვასწავლიდი, შემდეგ მოდიოდა თავად და ჩვენს ნამუშევრებს ვაბარებდით. სამწუხაროდ, ამ პერიოდს  ჩემი ამერიკაში მიწვევა დაემთხვა.  ტეხასში კლასიკური მუსიკის საზაფხულო ინსტიტუტში მსოფლიოდან 4 კაცში მოვხვდი,ეს იყო შანსი, რომელსაც ხელიდან ვერ გავუშვებდი…  მართალია, სპეკტაკლის პრემიერაზე ცოცხალი შესრულება არ გამოვიდა, მაგრამ ჩემი მეგობრობა რუსთაველის თეატრთან ამით არ დასრულებულა… დაბრუნებულმა რობერტ სტურუას მოსწავლისგან ლევან ხვიჩიასგან მივიღე შემოთავაზება, სპეკტაკლისთვის ”აფსენტი” მუსიკა უნდა დამეწერა… სიამოვნებით დავთანხმდი შემოთავაზებას.

რობიკო სტურუა შენზე წერს: ”თეატრს ძალიან შეუყვარდა ეს ნიჭიერი და ახალგაზრდა კაცი”… შენ რისი თქმა შეგიძლია?

ბატონმა რობიკომ როცა მითხრა, რომ მე რუსთაველის თეატრის ოჯახის წევრი ვარ, ძალიან ბედნიერი ვიყავი… თეატრი ჩემი მეორე სახლი გახდა.. ხშირად მარტოც კი მივსულვარ, ჩამქრალ სცენაზე სიძველისთვის დამიგდია ყური.

სჭირდება თუ არა განწყობა მუსიკის შექმნას?

როცა ადამიანი შემოქმედებითს ქმნის, აუცილებლად რაღაც აწუხებს, ან ვიღაც უყვარს, ან ვინმეზე გაბრაზებულია. მუზა ჩემთვის ყველაფერია. როდესაც თეატრისთვის თემა შევქმენი, მაშინ ერთი ადამიანით ვიყავი დაინტერესებული.. შეკვეთით შეიძლება გავაკეთო, მაგრამ შეკვეთილი მუსიკა გულიდან არ მოდის ხოლმე… და როცა ნაწარმოებს გულწრფელობა აკლია, ძნელიაა მისი ემოციებით გადმოცემა. რეაქციების გარეშე წერა კომპოზიტორებს გამომუშავებული აქვთ,  მე  კი ჯერჯერობით კომპოზიტორი არ ვარ.

ვინ არის შენი მუზა?

ჩემს ირგვლის უამრავი ადამიანი ტრიალებს… სხვადასხვა მუსიკა შეიძლება სხვადასხვა პიროვნებისთვის იყოს განკუთვნილი… არ ვიცი, რა დროს რა მოხდება… მე ისიც კი არ მინდა ვიცოდე, ვინ ვიქნები მომავალში. ერთმა ამერიკელმა მითხრა, შენ ამერიკამ გიყიდაო, აღარ გაგიშვებენ ხელიდანო…. მე არ მინდა, რომ ვინმემ მიყიდოს, უბრალოდ მინდა, რომ ჩემს საქმეს ვემსახურო…

თინათინ სამყურაშვილი